Οι Βόλτες μας

Βόλτα με το αεροπλάνο!

Σήμερα θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σου την  εμπειρία μου, από το πρόσφατο ταξίδι μας, με  αεροπλάνο. Με τον Άρη έχουμε ταξιδέψει με αεροπλάνο άλλες δυο φορές. Η πρώτη μας φορά, ήταν όταν ο Αρούλης ήταν δύο μηνών. Θυμάμαι πόσο άγχος είχα εκείνη τη φορά, αφού ήταν η πρώτη φορά που θα πήγαινα κάπου με το μωρό μόνη, τόσο μακριά και μάλιστα αεροπορικώς.

Επίσης θυμάμαι, είχα ρωτήσει και την παιδίατρο αν επιτρέπεται να μπει το μωράκι στο αεροπλάνο και αφού μας διαβεβαίωσε πως δεν υπάρχει κάποιο πρόβλημα, ετοιμαστήκαμε για το ταξίδι μας. Το μόνο που έπρεπε να προσέξω, ήταν πως το μωράκι κατά τη διάρκεια της απογείωσης και της προσγείωσης  έπρεπε να θηλάζει, για να ανακουφιστούν τα αυτάκια του από τον πόνο που προκαλεί η αποσυμπίεση. Αν η μαμά δεν θηλάζει την ίδια δουλεία κάνει και το μπιμπερό με λίγο γάλα ή χαμομήλι, ακόμη και η πιπίλα. Και παρά το άγχος μου, όλα πήγαν καλά και είχαμε ένα ευχάριστο ταξίδι.

Η δεύτερη φορά ήταν, όταν ο Άρης ήταν πια έξι μηνών. Είχαμε ταξιδέψει οικογενειακώς και ήταν ακόμη πιο ευχάριστα, καθώς δεν είχα καθόλου άγχος, αφού είχαμε μαζί τον μπαμπά. Όσο να πεις μια ασφάλεια παραπάνω, τουλάχιστον εγώ, την νιώθω.

Και ερχόμαστε στην τρίτη μας φορά και πιο πρόσφατη. Ταξιδεύουμε πάλι τα δυο μας και ο Άρης είναι πλέον 20 μηνών. Είναι μεγαλύτερος και καταλαβαίνει πολλά περισσότερα πια. Και για αυτό το λόγο ακριβώς, ανυπομονούσα για το ταξίδι και ήθελα να δω αν θα του αρέσει. Κανονίσαμε να πετάξουμε μεσημεράκι, την ώρα περίπου που κοιμάται ο Άρης. Αν και η πτήση διαρκεί μόλις 35 λεπτά, καλό θα ήταν αν ήθελε να κοιμηθεί, να είχε αυτή τη δυνατότητα. Από νωρίς το πρωί είχα ήδη έτοιμα τα πράγματα μας. Μια τεράστια βαλίτσα, η όποια είχε τα απολύτως απαραίτητα για μένα και τα πάντα όλα για τον Άρη. Το καρότσι μας, η τσάντα μου και η τσάντα του Αρούλη. Μέσα στην οποία,  εκτός από τα βασικά, βιβλιάριο υγείας, πάνες ,μια αλλαξιά ρούχα, νερό, μπισκοτάκια, του είχα και μερικά πραγματάκια που ήξερα ότι θα τον κρατήσουν απασχολημένο για λίγη ώρα. ‘Ήταν όλα καινούρια! Σκοπός μου, ήταν να του κεντρίσουν το ενδιαφέρον ακόμη περισσότερο. Έτσι λοιπόν ένα μικρό μπλοκάκι για να ζωγραφίσουμε, κηρομπογιές, ένα παιχνίδι, που προσπαθείς να περάσεις όλες τις ξύλινες φιγούρες μέσα από το μπλε κορδόνι. Και φυσικά το καινούριο μας βιβλίο.

2016-01-29 13.52.40

Μας πήγε ο μπαμπά στο αεροδρόμιο, μας βοήθησε με τις αποσκευές μας. Το check in το είχαμε κάνει νωρίτερα, μια μέρα πριν και μάλιστα επέλεξα να καθίσουμε παράθυρο, για να θαυμάζουμε τη θέα από ψηλά. Από εκεί και πέρα συνεχίσαμε μόνοι μας στον έλεγχο διαβατηρίων. Και πραγματικά, μόνο καλά λόγια έχω να πω, καθώς είναι όλοι τους πολύ εξυπηρετικοί. Αφού πάντα δίνουν προτεραιότητα  στις  οικογένειες και πόσο μάλλον όταν πρόκειται για μια μαμά που ταξιδεύει μόνη της με το παιδί.  Με βοήθησαν με το καρότσι, το είχαμε μαζί μας μέχρι να μπούμε στο αεροπλάνο και μας το έφεραν αμέσως μόλις κατεβήκαμε από αυτό.

Εδώ, περιμένοντας να επιβιβαστούμε, ο Άρης κοιτούσε εντυπωσιασμένος.

2016-01-23 12.28.09

Έρχεται η ώρα που μπαίνουμε στο αεροπλάνο και μέχρι εδώ όλα καλά. Μόλις καθίσαμε στη θέση μας,  ξεκίνησε να γκρινιάζει. Σαν να μη του άρεσε και πολύ, αυτός ο περιορισμός…. Η γκρίνια μετατράπηκε σε κλάμα και χειροτέρεψε μόλις ήρθαν να καθίσουν και οι διπλανοί μας.  Κλάμα στο κλάμα, μόλις απογειωθήκαμε, αποκοιμήθηκε στην αγκαλιά μου και τότε ήταν που κατάφερα να του βάλω την ειδική ζώνη. Γιατί για νωρίτερα, ούτε συζήτηση. Κοιμήθηκε ο Άρης, χαλάρωσα και εγώ και απόλαυσα την όμορφη θέα από ψηλά...

2016-01-23 13.49.57

Εννοείται πως το κλάμα συνεχίστηκε και αφού ξύπνησε. Είχαμε όμως ήδη φτάσει και περιμέναμε να κατεβούμε από το αεροπλάνο. Περιττό να σου πω ότι κατεβήκαμε τελευταίοι και ένα λεωφορείο γεμάτο κόσμο μας περίμενε. Ευτυχώς δεν άκουσα τίποτα περίεργο, αν και είμαι σίγουρη όλο και κάτι θα είπανε από μέσα τους.

Τις μέρες που μείναμε στης μαμάς μου, ουσιαστικά τις περισσότερες ο Άρης ήταν άρρωστος και μόνο μια μέρα καταφέραμε να χαρούμε παιχνίδι με τον αγαπημένο μας ξάδερφο. Πάλι καλά που πρόλαβα να βγάλω κανά δυο φωτογραφίες.

2016-01-24 12.48.13

Ο Άρης όταν δεν είχε πυρετό, απολάμβανε να παίζει με την γιαγιά μου, την προγιαγιά του δηλαδή. Η γιαγιά μου είναι 70 χρονών, του έκανε όλα τα χατίρια , τον κουβαλούσε αγκαλιά μέσα στο σπίτι, παίζανε κρυφτό στα ντουλάπια της κουζίνας, του έλεγε τραγουδάκια και παραμυθάκια. Την ξεθέωσε σίγουρα. Την μέρα που φεύγαμε του είπε ότι θα κλαίει τώρα που θα φύγει και απάντησε ότι θα κλαίει και αυτός….”Άλη καίει” και έβαλε τα χέρια του στα ματάκια του κάνοντας πως κλαίει…

Οι μέρες πέρασαν , Ο Άρης άρχισε να βελτιώνεται και έπρεπε να ετοιμαστούμε για την επιστροφή μας.  Έκανα ckeck in μια μέρα νωρίτερα, αλλά αυτή τη φορά, επέλεξα διάδρομο, δεν πρόκειται να την ξαναπατήσω…χεχε..

Μπαίνοντας στο αεροπλάνο, ο Αρούλης ξεκίνησε τα ίδια, γκρίνια, κλάματα, κακό. Όμως αυτή τη φορά είμαστε πιο τυχεροί. Πετύχαμε μια πολύ ευγενική και έμπειρη αεροσυνοδό, η οποία μας κατάλαβε από τον τρόπο που ο Άρης είχε γαντζωθεί πάνω μου και δεν έλεγε να με αφήσει. Επίσης φρόντισε να μας βάλει σε πιο άνετη θέση, καθίσαμε δίπλα σε μία άλλη μαμά, η οποία επίσης ήταν πολύ ευγενική και προσπαθούσε με κάθε τρόπο να κάνει τον Άρη να ξεχαστεί. Η αεροσυνοδός του έφερε ένα πακέτο μωρομάντηλα και για αρκετή ώρα έμεινε απασχολημένος με το να βγάζει και να βάζει το μωρομάντηλα μέσα στο πακέτο. Τα παιχνιδάκια που του πήρα εγώ, ούτε που τα έδωσε σημασία. Του έδωσε επίσης ότι υπήρχε σε snack, κρουασάν, κρακεράκια, μπισκοτάκι…και κάπως έτσι πέρασαν τα 35 λεπτά, χωρίς να το καταλάβουμε…

Ευχαρίστησα τις δύο κυρίες για την βοήθεια τους, κατεβήκαμε από το αεροπλάνο και πήγαμε ολοταχώς να συναντήσουμε τον μπαμπά. Ο μπαμπάς μας υποδέχτηκε όλο χαρά με ένα μεγάλο μπαλόνι  για τον Άρη και μια πολύ όμορφη ανθοδέσμη για μένα. Γίναμε θέαμα στο αεροδρόμιο.. Μας κοιτούσαν όλοι  και χαμογελούσαν. Εκείνη τη στιγμή δεν σκέφτηκα να τον βγάλω μια φωτογραφία… Ήταν τόσο χαριτωμένος!

Το μπαλόνι ξεφούσκωσε, αλλά τα λουλουδάκια τα διατηρώ ακόμη στο βάζο!

2016-01-31 14.57.43

Κακά τα ψέματα είναι αρκετά αγχωτικό, όταν το παιδί  κλαίει μέσα σέ ένα κλειστό χώρο όπως είναι το αεροπλάνο. Αναστατώνονται όλοι γύρω σου, σε κοιτάνε περίεργα, εσύ προσπαθείς να ηρεμήσεις το παιδί με κάθε τρόπο, αλλά τίποτα. Και εκείνη τη στιγμή, εμφανίζεται μια μαμά, που έχει βρεθεί σε παρόμοια θέση κάποια στιγμή, κατανοεί ακριβώς το πως αισθάνεσαι και είναι πρόθυμη να σε βοηθήσει. Τότε ήταν που πήρα και εγώ το πάνω μου και συνειδητοποίησα πως είναι λογικό να κλαίει, παιδί είναι και όλη αυτή η κατάσταση του είναι στενάχωρη. Είναι ένα σύνηθες φαινόμενο, οπότε για να το αντιμετωπίσουμε, δεν πρέπει να χάσουμε την ψυχραιμία μας και κυρίως δεν πρέπει να δίνουμε σημασία στους γύρω μας. Οφείλουμε να ηρεμήσουμε το παιδί με τον τρόπο μας. 

Εσύ είχες ανάλογη εμπειρία? Θα χαρώ να τη μοιραστείς μαζί μου!

 

Τα φιλιά μου,

Untitled

 

Advertisements

24 thoughts on “Βόλτα με το αεροπλάνο!

  1. Ωραια εμπειρια αλλα και λιγο αγχωτικη θα ελεγα γιατι δεν ξερεις πραγματι πως θα αντιδρασει το παιδι στο αεροπλανο. Ελπιζω σε καποια φαση να μπορεσω και εγω μα ταξιδεψω με τον Φατσουλινο και να σας πω εντυπωσεις.

    Like

  2. Αθηνά σε καταλαβαίνω. Επειδή κι εμείς ταξιδεύουμε συχνά με το αεροπλάνο έχω περάσει παρόμοια… έυτυχώς όχι κλάμματα… αλλά να έχει κάνει τα κακά της… να έχει “μοσχοβολίσει” όλων των τόπο κι εγώ να μην μπορώ να σηκωθώ γιατί προσγειωνόμασταν. χαχα! Ευτυχώς ο άνθρωπος δίπλα μου ήταν υπομονετικός ή απλά είχε βουλωμένη μύτη! χεχε! Ολοι νομίζω είναι υπομονετικοί σε αυτή την περίπτωση… κι αν δεν είναι κακό του κεφαλιού τους! Αντε στο επόμενο ταξίδι καλύτερα! Κάλη

    Like

    1. Πως κατάφερες να της αλλάξεις πάνα…εκεί επί τόπου? Πιστέυω όσοι δεν έχουν παιδιά εκνευρίζονται, αλλά κραντιούνται να μην πουν τίποτα!

      Like

  3. Πρώτη φορά ταξίδεψα με παιδί όταν ή μεγάλη μου κόρη ήταν 7 μηνών. Το ταξίδι θα διαρκουσε 2 ώρες. Όταν πηγαίναμε τη θηλαζα στην απογείωση και προσγείωση και πήγανε όλα μια χαρά. Στην επιστροφή επειδη ή πτήση ήταν απογευματινη το μωρό είχε κουραστεί και εκλαιγε οπότε αντιμετώπισα τα ίδια με εσένα μέχρι που κάποιος επιβάτης είπε γιατί δεν του δίνετε πιπιλα (δεν έπαιρνε όμως). Σε επόμενη πτήση στα 3 της χρόνια ήταν τόσο ενθουσιασμένη που κοιτούσε συνέχεια έξω από το παράθυρο και έλεγε: βλέπω τα φτερά του αεροπλάνου, βλέπω τα σύννεφα! Πριν ένα χρόνο ταξιδεψαμε και με τις δύο κόρες στο εξωτερικό (ή μεγάλη τότε 4.5 και ή μικρή 1,5) το 2ωρο ταξίδι ήταν πολύ καλό αν και στην επιστροφή ή μικρή δυσκολεύτηκε να μείνει στη θέση της και έκανε βόλτες στο διάδρομο. Ευτυχώς οι αεροσυνοδοι ήταν πολύ καλές και ουσιαστικά έπαιζαν μαζί της! Όσο για τη μεγάλη κόρη ήταν πολύ κύρια! Φιλιααα

    Like

    1. Είναι δύσκολο μωρέ για ένα μικρό παιδακι…μεγαλόνωντας όμως, το ευχαριστιούνται. Τι τυχερή που είσαι, που ταξιδεύεις τόσο συχνά!

      Like

  4. Πρέπει να΄ναι ωραία εμπειρία μα και ταυτόχρονα αγχώδης Αθηνά!!!!Καλό είναι να μην μας απασχολούν οι αντιδράσεις των υπολοίπων (δεν ξέρω βέβαια κατα πόσο είναι εφικτό) ελπίζω κάποια στιγμή σύντομα να μου δωθεί η ευκαιρία να ταξιδέψω με το παιδί μου!!!

    Like

    1. Ελευθερία, δεν έχεις άλλη επιλογή, βέβαια όταν λέω να τους αγνοήσεις, εννοώ να μη δίνεις σημασία σε περίεργα βλέμματα και σχόλια. Και φυσικά και εσύ δεν είσαι πέρα βρέχει εκείνη τη στιγμή, προσπαθείς να καθησυχάσεις το παιδί.

      Like

  5. πωπω Αθηνούλα πόνεσε το στομάχι μου… Απίστευτο άγχος και ζόρισμα! Δεν έχουμε ταξιδέψει με αεροπλάνο ποτέ, δεν έχει τύχει και ξέρω πως και εμείς τα ίδια θα παθαίναμε ακόμα και τώρα που κοντεύει τα 5 σε λίγους μήνες η μικρή μου, νομίζω θα είχα έναν πανικό μέσα στο αεροπλάνο και αυτός ο περιορισμός είναι περίεργο πράγμα για τα παιδιά! Μπράβο στις μαμάδες που αλληλοστηρίζονται, στην αεροσυνοδό και κυρίως σε εσένα το χειρίστηκες άψογα!

    Like

  6. Αχ κατααγχώθηκα! Εμείς μόλις γίναμε πέντε χρονών και αύριο θα είναι το παρθενικό τους ταξίδι με αεροπλάνο (δώρο για τα γενέθλιά τους)! Ελπίζω να πάνε όλα καλά! Είναι βέβαια και αρκετά πιο μεγάλα από τον δικό σου… αλλά καμιά φορά δεν ξέρεις! Φιλάκια

    Like

  7. Εμείς ταξιδέψαμε πρώτη φορά όταν ήταν 6 μηνών. Ο Γιώργος το καταχάρηκε, έπαιζε σε όλη την πτήση και συνεχίζει μέχρι και σήμερα να τρελαίνεται για αεροπλάνα. Η Ζωή από την άλλη είχε γίνει μπλε από το κλάμα…. ευτυχώς πλεον το έχει συνηθίσει! Θυμάμαι κ εγώ είχα πιεστεί πάρα πολύ και με το μωρό και με τους γύρω μου…Ευτυχώς τέλος καλό όλα καλά!!

    Like

  8. Καλώς σε βρίσκω γλυκιά μανούλα!
    Είναι όντως αγχωτικό να κλαίει το ένα μωρό και να ξέρεις πως είναι το δικό σου, οπότε εσύ είσαι υπεύθυνη να το ηρεμήσεις και να επαναφέρεις την τάξη. Αλλά δεν είναι πάντα έτσι! Και οι μαμάδες δεν είναι υπεράνθρωποι και αν το μπεμπέ είναι αναστατωμένο δεν γίνεται πάντα να ηρεμήσει έτσι εύκολα!
    Εγώ δεν είμαι ακόμη μαμά αλλά το καταλαβαίνω…
    Πολύ γλυκός και ο αντρούλης σου, να σας υποδεχτεί έτσι τρυφερά και τους δύο.
    Να είστε πάντα καλά!
    Θα έρχομαι! 🙂

    Like

    1. Ετσί, απλά χρειάζεται κατανόηση από τους γύρω…. Ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια, θα χαρώ να βλέπω ότι περνάς και από εδώ!

      Like

  9. Πρώτα από ολα ας εστιάσουμε στο αεροπλάνο…Είναι για εμένα μια εικόνα που μάλλον δεν θα ζήσω ποτέ γιατί τα φοβάμαι πολύ!!!Δεν νομίζω να μπω ποτέ και τα παιδιά επίσης δεν έχουν ταξιδέψει ποτέ τους.Βέβαια μου λένε για να με πειράξουν ότι θα σπουδάσουν ή θα μένουν στο εξωτερικό και θα πρέπει να πηγαίνω!Τους λέω θα ερχόσαστε εσείς στην μανούλα!!!Ο μικρός θα συνηθίσει πιστεύω μιας και βλέπω ότι ταξιδεύεις συχνά.είναι μικρούλης,αργότερα θα του αρέσει κιόλας!Σε φιλώ!!

    Like

  10. Αν σκεφτώ ότι είναι πολύ καλό να μαθαίνουν τα παιδάκι από μικρά το αεροπλάνο για να μην φοβούνται τότε ο Άρης είναι πολύ τυχερός! Μια ψύχραιμη μαμά κάνει θαύματα!

    Like

  11. Ωωω μωρέ κρίμα ο μικρούλης ν’αρρωστήσει, δεν πρόλαβε να χαρεί και πολλά. Πάντως είναι απόλυτα φυσιολογικό να γκρινιάξουν.Εδώ εγώ γκρινιάζω που είμαι και κοτζάμ γαιδούρα. Τουλάχιστον εσύ είσαι ψύχραιμη κι αυτό περνάει στο παιδί!

    Like

  12. Έχουμε ταξιδέψει με αεροπλάνο με τη μικρή μου ενώ είχε ωτίτιδα κι έπρεπε κατά την απογείωση και προσγείωση να της βάζω σταγονίτσες. Μεγάλο άγχος πραγματικά αλλά όλα καλά.
    Είναι ωραία εμπειρία για τα παιδιά το ταξίδι με αεροπλάνο και από ότι διαβάζω έκανες αυτή την εμπειρία ακόμη πιο όμορφη για τον Άρη σου.

    Like

  13. Καλησπέρα Αθηνά! Ανάλογη εμπειρία δεν έχω για να μοιραστώ, καθώς οι μικρές μου δεν έχουν ταξιδέψει ακόμη με αεροπλάνο. Τη Δάειρα δε τη φοβάμαι, το επιζητά κιόλας. Σκέφτομαι όμως τη Μελίβοια που πολύ φοβάμαι πώς μόλις αρχίσει να επιταχύνει θα αρχίσει να κλαίει γοερά και θα αναστατώσουμε όλη την καμπίνα. Θα συμφωνήσω μαζί σου ότι σημασία έχει να ηρεμήσουμε το παιδί αγνοώντας τους γύρω (άλλωστε παιδί είναι), αλλά όσο μπορώ να το αποφύγω, το αποφεύγω 🙂

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s